dinsdag 2 april 2019

Karper, voorn, brasem, winde en zeelt

De afgelopen weken was het vallen en opstaan wat het vissen betrof. De snoeken wilden duidelijk niet meer meewerken en dus zoek je naar alternatieven.

Toen was daar een berichtje van vismaat "Tussen kop en staart" Klaasjan of ik weer eens mee ging vissen op karper in één van de Groningse vijvers. Hij ving ondanks de koude dagen toch redelijk, met de lichte penhengel en wat kattenbrokken of stukjes frikandel (!). Ik vatte het idee op om vismaat Lolle mee te nemen en Klaasjan hierover niet van tevoren in te lichten. Klaasjan en Lolle kenden elkaar al vóórdat ik één van beide kende en ze hadden elkaar al een hele tijd niet meer gezien. De verrassing was groot en beide heren hebben inderdaad een flinke tijd samen staan te ouwehoeren, met op dat moment wat minder aandacht voor de pennetjes in het water. Experiment geslaagd! De karpervangsten waren minder geslaagd. Nog vóórdat Lolle en ik aankwamen had Klaasjan al een spiegelkarper gedrild. Dat bleek de enige van de dag te zijn. Ik ving nog een flinke voorn op de 1,25 lb Fair Play Grafiet Special Light Long maar mocht uiteraard niet van een spectaculaire dril spreken.

...het pennetje liep mooi weg, maar geen karper...
Overigens was het materiaal waarmee we op pad waren weer om van te smullen. Lolle had net zoals ik een Fair Play bij zich en ditmaal was hij degene die met glas aan de gang ging: een mooi opgeknapte 1 lb hengel die veelstelang in het foedraal was gebleven. Klaasjan viste weer met de centrepin onder de 1 lb Bart Bakker Hexagraph.

En toen was er de winde! Aanleiding om weer eens contact te zoeken met Henk Vegt, de "Winde-koning". Ondanks het wat grillige en onverwachtse verloop van de winde-trek dit jaar kon ook ik mijn portie windes weer vangen dit jaar. Heel blij mee. 

...mannetjes...

...en vrouwtjes...
Eerdere pogingen om ook het vliegvissen te gaan oppakken zijn zoals bekend gestrand. Ik moest het dus met de vlokhengel doen. En dat is helemaal geen straf! In de stromende beekjes vissend heb ik in de Fair Play Cobold Vlok 270 de ideale partner gevonden om de winde aan de schubben te komen. Een mooie lengte om het dobbertje gecontroleerd te kunnen laten meedriften met de stroom en een heerlijk zachte en volledig buigende hengel om de dril van de hard knokkende winde tot een waar feestje te maken.

De trek is zo langzamerhand op z'n eind en ik kijk alweer naar de volgende uitdaging: de zeelt! Gisteren deed ik een poging om op een bekende zeelt-stek met de swingtiphengel zeelt aan de schubben te komen, echter zonder succes. Ondanks het zonnige weer stond er een koude oostenwind en dat maakte mij (en wellicht de vis) ook minder gelukkig. Nog even wachten. Wel haakte ik een aantal kleine brasems waardoor ik toch kon genieten van prachtige swingtip-aanbeten.

...kleine brasem...
Wat zijn we gezegend in dit land, met schoon en visrijk water. Je kunt alle kanten uit. Ik heb weer genoten van alle mogelijkheden en zal dat de komende tijd zeker ook gaan doen. Wat nou, gesloten tijd? Niet mokken, ga vissen!

zondag 3 maart 2019

(N)iets om over naar huis te schrijven

Na een leuke zaterdag in de polder met Rene en Joop hadden we de vangstenteller nog steeds op nul staan. Geen reden om direct een verslag te gaan maken en publiceren, zou je zeggen. Toch doe ik het, want het was een in alle andere opzichten zeer geslaagde dag.

Allereerst had Rene gezorgd voor een wel heel uniek presentje, een Fair Play badge met onze namen er op. Deze gaat zeker een mooi plekje krijgen op de vis-jas, -tas of -pet. Dankjewel, Rene!

...een beetje reclame maken mag...

Voor mij was het een flink eind rijden naar de polder van Wilnis maar ook daar genoot ik van. Het was alweer een tijdje geleden, zo'n stuk toeren. Fijn dat me dat weer lukt. Wilnis is de moeite waard en een mooie polder met genoeg mogelijkheden om te vissen.

...mooie polder...

We visten alledrie met spinhengels uit de Schreiner-stal. Rene met de grafiet viergrammer, Joop met de grafiet tiengrammer en ikzelf met de Cobold vijfgrammer. Alledrie gebruikten we een spinner als aas. Direct op de eerste stek kreeg Rene al snel een mooie aanbeet van een snoek, die helaas losschoot en zich daarna ook niet meer liet zien. Behoudens enkele schijnaanbeten van wat baars, die blijkbaar al wakker was, hebben we verder geen vissige activiteiten meer mogen meemaken.

Naast de onvermijdelijke kletspraat over hengelmateriaal en kunstaas, hebben we ook gesproken over kameraadschap en respect voor elkaar binnen onze hobby. Dat is de reden dat ik toch dit stukje op mijn blog met jullie wil delen, ondanks de afwezigheid van vangsten op onze visdag. Het gaat namelijk nogal eens mis. Vooral nu het internet ons een ongekende mate van instant contact biedt, is het uitwisselen van informatie ook nogal eens reden om het flink met elkaar oneens te zijn. Datzelfde internet biedt dan ook de mogelijkheid om ongezouten en vaak op de persoon gerichte kritiek direct en met iedereen te delen. We konden alledrie helaas zo een aantal voorbeelden oplepelen van het resultaat van zulke onenigheid, variërend van belachelijk maken, disrespect voor andermans ideeën, uitsluiting, royering van clubs tot aan stekkenpezerij en zelfs fysieke bedreiging.

Voor mij, en ik hoop velen met mij, is de hengelhobby een rustpunt in het drukke bestaan. Hoofd leeg, natuurbeleving, materiaal en kameraadschap zijn de belangrijkste elementen. De zaterdag in Wilnis voldeed aan al deze voorwaarden. Ik baal van de recente voorbeelden van elkaar het leven zuur maken die ik zag, hoorde en meemaakte in de hengelsport. Mijn persoonlijke neiging om er dan maar bij weg te lopen is ook niet altijd juist. Maar soms weet ik gewoon niet meer hoe ik mij kan opstellen en gedragen binnen de ego-strijd van mede-vissers. 

Ik hoop dat het ook anders kan. Vaak merk ik dat een gezamenlijk vis-tripje al veel kan doen, want persoonlijk contact kweekt toch meer wederzijds begrip en respect dan elkaar digitale modder toegooien. Ga toch vissen!

...contact kan ook zonder WiFi...
...hoofd leeg, natuurbeleving, materiaal, kameraadschap...
Qua materiaal  was het overigens leuk om te zien dat zowel Rene als Joop naar volle tevredenheid de spoelclipjes gebruiken die ik voor hen had gemaakt. In eerste instantie voor mijzelf, maar later ook voor anderen, maakte ik met behulp van de 3D-printer kunststof spoelclipjes die je om de spoel van de molen heen zet. Ook om de lijn vast te houden maar vooral omdat de clips een lijndikte-aanduiding hebben, die gelijke molentjes of spoeltjes met verschillende lijndiktes gemakkelijk uit elkaar houdt. 

...spoelclips met lijndikte-aanduiding...

Wie ook geïnteresseerd is en een paar clipjes wil aanschaffen: stuur mij een bericht!

Tot slot veel visplezier voor iedereen. Laten we er samen een mooi visjaar van maken.

woensdag 30 januari 2019

Blij met een mini-snoek

Beloofd is beloofd, ik zou verslag doen zodra de omstandigheden het toelieten weer te gaan vissen. Onafhankelijk van de vangsten.Bij deze.

Ik hield het niet meer uit. Veel sloten in de buurt waren alweer dichtgevroren maar een paar waren nog open. Na zoveel weken stond ik, ietwat onwennig maar met een grote grijns, met de Fair Play Cobold achtgrammer in de klauwen aan de waterkant. Ik kon gaan vissen.

Een kleine snoek greep mis, even later viel ook een wat groter exemplaar de spinner wat halfslachtig aan en miste ook (wat was er aan de hand?), maar eindelijk bleef er één plakken! Woehoe, een snoek! Nou ja, een snoekje. Een kleintje. Een heel kleintje. Maar wèl MIJN snoek. Zelfgevangen. Heel blij mee. Een nieuw begin, zeg maar. Hieronder het bewijs.

...een nieuw begin...

maandag 31 december 2018

Hart voor de hobby

Dit jaar is het op deze plek een tijd lang stil gebleven. Dat is een weerspiegeling van de werkelijkheid geweest want het vissen is dit jaar ook een tijd lang onderbelicht gebleven. Noodgedwongen overigens, want mijn gezondheid liet het niet toe intensief van mijn hobby te genieten. Jawel, ik heb echt nog wel wat snoekjes en een enkele vijverkarper gevangen. Maar het was niet om over naar huis...eeh... op mijn blog te schrijven.
...toch nog vis in 2018...
Recent heb ik een hartoperatie ondergaan. De ontstane imposante littekens lieten mij nog even met het idee spelen hier een spectaculaire come-back te maken met een Freek-Vonk-achtig vehaal over worstelingen met monstersnoeken en de daarbij horende verwondingen. Ik heb het idee maar laten varen omdat ik naar verwachting toch wat ongeloofwaardig zou overkomen. En ik ben geen man van visserslatijn, dat weten jullie.

De verwachtingen voor mijn herstel geven hoop. Denkbeeldig dartel ik over een aantal weken alweer als een jonge god door de polder met één van mijn geliefde Fair Play hengels in de hand de snoeken het leven zuur te maken. Misschien moet ik nog even pas op de plaats maken maar ik kijk zeker uit naar de eerste vis-trip van 2019. En uiteraard zal ik hiervan op gebruikelijke wijze verslag doen op deze plek. Ik kan niet wachten en ik hoop u ook niet.

Een fijn, visrijk en vooral gezond 2019 gewenst!

maandag 21 mei 2018

20

Twintig karpers kun je er zomaar vangen in een paar "sessies" (karpervisserstaal voor vistripjes). Ik ving een dergelijk aantal, natuurlijk met de swingtip, in de paar keren dat ik de afgelopen weken de Groningse vijvers bezocht. Net als voorgaande jaren, met een Frolic Mini hondebrokje op de hair en een vrijloopmolentje op de swingtiphengel. Lekker vissen en veel vangen (meestal).

...één van de vele...
...meestal schubkarpers...

Het gesloten seizoen voor kunstaas maakt dat ik verplicht mijn focus moet verschuiven naar andere visserijen. Dat is niet zo heel erg, maar eerlijk gezegd mis ik het vissen met kunstaas wel een beetje. Via een clublid van de Schreineriaan kwam ik (weer) op het idee van het gebruik van een propellervliegje. Een haak met een vliegje er op gebonden en een klein propellertje er voorop. Eigenlijk een beetje de regels omzeilen; de propellervlieg meet minder dan de 2,5 cm die een kunstvlieg in de gesloten tijd mag meten en is tòch stiekem een beetje een spinnertje door het propellertje op de haak.

Ik vond twee eerder in elkaar geknutselde propellervliegjes in de visdoos toen ik niet zo heel succesvol op ruisvoorn aan het vissen was. De ruisvoorns zaten er niet maar ik zag wèl baars aan het oppervlak jagen. Ik monteerde een propellervliegje op een ultralicht staaldraadje (je weet maar nooit...) en bij de eerste worp had ik een baars(je)! Het werkte dus! Ik was eigenlijk aan het vlokvissen dus viste de propellervlieg op de Fair Play Vlok 204 hengel, maar dat ging eigenlijk prima. Zo'n vliegje is zo klein en heeft zo weinig waterweerstand dat je hem toch nauwelijks voelt draaien. Ik ving uiteindelijk zo'n 20 baarsjes en toen was de lol er af. Het voelde als een elektrische sigaret, een alcoholvrij biertje, een suikervrij gebakje: net niet. Geef mij maar een ultralicht spinhengeltje en een minispinnertje; het voelt voor mij beter.

..het eerste baarsje op de propellervlieg...

Het Twiske is inmiddels een standaard bestemming geworden in het voorjaar, als de voorns en brasems de smallere kreken opzwemmen en er grote aantallen te vangen zijn. We gingen onlangs samen met de de clubleden van De Schreineriaan. Ik kwam dit keer niet verder dan een vis of 20; de blankvoorn was minder massaal aanwezig dan vorig voorjaar. Toch was het een topdag. Vooral de dril van enkele grote brasems maakte voor mij en vismaat Luitsen de dag goed. En zo'n brasem wil wel knokken op de ultralichte vlokhengel!

...grote brasem op de ultralichte vlokhengel...

Ik ben geen 20 meer. Dat heb ik de afgelopen maanden ook gemerkt aan mijn gezondheid. Ik vond het daarom mijn verantwoordelijkheid om wat minder hooi op de vork te nemen, het wat rustiger aan te doen en een stapje terug te doen. Hier en daar wat activiteiten schrappen uit de agenda, mijn natuurlijke enthousiasme wat temperen. Zo heb ik ook het vliegvissen eerst weer laten varen. Nu even niet. Maar wel met de complimenten voor de organisatoren van de vliegviscursus van de Noord Nederlandse Vliegvis Vereniging (nnvv.nl). Ik mocht het begin van de cursus meemaken en deze was zeer goed opgezet, met kundige instructeurs en heel betaalbaar. 

Toch was ook het verwachte enthousiasme over het vliegvissen bij mij niet aanwezig. Ik kan lyrisch worden over een stijgende swingtip, hyper raken van de aanbeet van een snoek op een zelfgemaakte spinner, blij worden van een karperpennetje wat onder gaat en heel relaxed worden van het vlokvissen, maar ik voelde het niet bij het vliegvissen. Misschien komt dat nog eens.

Met de vlokhengel kon ik een paar keer op pad. Ik heb gelukkig een paar stekken in de buurt waar ik zomaar 20 ruisvoorns kan vangen in een korte tijd. Het waren deze keren over het algemeen de kleinere exemplaren die ik haakte. De pret was er niet minder om. 

Ruisvoorn...
...en blankvoorn.

20 hengels. Ik ben er bijna. Een prachtige collectie handgemaakte hengels die mij stuk voor stuk in staat stellen optimaal te genieten van mijn hobby. Ik vis regelmatig met elke hengel die ik bezit en daarom denk ik ook dat 20 hengels (ruim) voldoende is. Als het er meer worden dan ontstaat er keuzestress en "moeten" komt dan om de hoek kijken. Ik houd het bij 20, heb ik mijzelf beloofd. 

zaterdag 14 april 2018

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Het voorjaar is alweer in volle gang! Dat betekent tijdelijk afscheid nemen van het kunstaasvissen en nieuwe mogelijkheden zoeken en benutten. Maar eerst nog even nagenieten van de laatste snoeken.

Samen met de Schreineriaan...
Eind maart mochten we op de valreep nog één keer genieten van het kunstaasvissen in de Hollandse polder met de clubleden van De Schreineriaan. De club van liefhebbers van het lichtere vissen en van Fair Play hengels en ander aanverwant materiaal heeft op een clubdag eigenlijk altijd te weinig tijd om te ouwehoeren en tips uit te wisselen, maar er werd hier en daar toch ook nog een visje gevangen. Ik kon een mooie poldersnoek tonen na een leuke dril op de tiengrammer, vlak nadat vismaat Rene er ook al één had gehaakt bij hetzelfde bruggetje. De hele dag was genieten!

écht de laatste...
De allerlaatste kunstaas-dagen daarna kon ik nog een paar leuke vangsten doen vlakbij huis met de ultralichte vijfgrammer. Man, wat is dat toch een heerlijk buigend hengeltje. Ik had regelmatig bekijks als het hengeltje weer in een bocht sprong op een snoekje en gewillig zijn werk deed. Toeschouwers zijn niet gewend aan zulk licht materiaal en kijken je regelmatig aan alsof ze bedonderd zijn als je na de dril een relatief klein snoekje naar boven haalt.

...Winde!
 En toen was het ècht voorjaar. Zodra de laatste spinner uit het water is, wil ik weten of ze er al zijn: de windes! Toen ik het eindelijk kon gaan proberen, ving ik er een paar op de broodvlok, waaronder een mooi exemplaar van ruim 50 cm, die de 2.70 m lange Fair Play vlokhengel volledig tot zijn recht liet komen. 

Rest mij nu om verdere plannen te maken voor dit jaar. Ik ga zeker weer swingtippen, óók op karper, en wil weer gaan vlokvissen. Ook komen de karper-penhengels zeker weer uit hun foedralen. Verder ben ik begonnen met een vliegviscursus bij de Noord Nederlandse Vliegvis Vereniging; een cursus van 6 avonden waarbij ook in de prachtige forellenplas gevist zal worden. Maar eerst dat werpen maar eens onder de knie zien te krijgen... wordt vervolgd!

zondag 11 maart 2018

Vissen of vangen?

"Vangen is minder belangrijk dan het vissen zelf". Het is al vele malen gezegd en herhaald. Er zit een kern van waarheid in: als de focus alleen maar ligt op het vangen van zo veel mogelijk vissen van een zo groot mogelijk formaat, dan wordt onze hobby al snel gedegradeerd tot een onhebbelijke obsessie vol frustraties, waarvoor alles moet wijken. Niets vangen betekent dan een mislukte visdag. Weinig vangen of alleen kleine vis vangen betekent dan alweer een teleurstelling die zo snel mogelijk moet worden ingehaald.

Ik kan gelukkig genieten van een hele hoop zaken naast het puur vangen van een vis. Samen vissen met vismaten, het bouwen van kunstaas, genieten van mooi materiaal, het bezoeken van een hengelbouwatelier, de natuur (zelfs rondom stadswater), de rust, discussiëren op internetfora, een stukje schrijven op mijn vis-blog. Enzovoorts.

Maar toch. De maanden januari en februari zijn doorgaans niet mijn favoriete maanden. Ook niet voor het vissen. Ik heb een enkele keer gevist en zeer matig tot vaak niets gevangen. Een tijd konden we ook niet vissen vanwege een flinke vorst. Ik ben geen wintermens. Gisteren had ik weer de gelegenheid om op stap te gaan met de spinhengel. Het ijs was voor het grootste gedeelte verdwenen en het was heerlijk zacht weer. De eerste scholeksters waren alweer te horen (ke-piep!) en de lente zat in de lucht, dat was genieten. Maar de eerste twee uur enthousiast uitkammen van een aantal in het verleden succesvol gebleken watertjes in de buurt leverde helemaal niet op. Helemaal niets. 

En toen opeens...

En toen opeens. WHAM! Een leuke snoek greep met een ferme haal mijn spinnertje. De dril op de achtgrammer voelde heerlijk. Ik hield de snoek trots vast en zette hem met alle respect weer voorzichtig terug in zijn element. Tsjakka! Een high-five in de lucht voor mijzelf.


Er volgden in vrij korte tijd nog vier snoeken, waarvan de laatste losschoot tijdens de dril. Een mooie score, ondanks dat het qua formaat geen record-snoeken waren. Natuurlijk had ik uiteindelijk ook genoten van het buiten-zijn en het vissen als ik helemaal niets gevangen had. Maar de vangst van die paar snoeken wakkerde mijn enthousiasme voor de hobby wel weer aan. Het is de kers op de taart. Ik had het na die moeilijke maanden wel even nodig.

Vissen of vangen? Vissen, in al zijn facetten, op de eerste plaats. Vangen is een welkome afsluiting van het verhaal. Eind goed, al goed.