Te slim af

Ik loop al een tijdje rond in de woonwijk aan de rand van de stad, mijn geluk beproevend in de talrijke slootjes met als doel een snoek te haken. Het is druilerig en mijn geduld wordt op de proef gesteld want ook op de plekken waar ik al eerder eens snoek ving, blijft het kleine Rafale spinnertje onaangeroerd.

... de Rafale, een zeer slank en sneldraaiend spinnertje voor op de (ultra-)lichte spinhengel...

Dat Rafale spinnertje heeft een maat van 35mm en is zelfgemaakt. Hij draait als het spreekwoordelijke tolletje . De hengel waarop ik de spinner vis is de Fair Play Cobold vijfgrammer. Deze valt volgens de gekende indeling nog net in de categorie ultralichte spinhengels (tot 5 gram werpvermogen). Ik gebruik een nylon lijn van 14/00 op deze hengel en heb dan een uitgekiende combinatie die, samen met een goed werkende molenslip, bijkans onbreekbaar is.

...de Fair Play Cobold vijfgrammer, klassiek afgewerkt met kurken handvat en metalen bussluiting...

Die vijfgrammer van Cobold glas is er overigens één die volgens mij niet in de collectie van de serieuze spinvisser mag ontbreken. Hij geeft ongekend veel plezier bij het vissen op gemiddeld formaat snoek, maar een mooie baars laat het soepele hengeltje ook leuk buigen. En als er zich eens een echt flinke snoek meldt, weet je dan ook niet verslagen: er is al menig grote snoek geland op dergelijke ultralichte uitrustingen.

Dat is overigens nogal eens een twistpunt. Sommigen geloven het eenvoudigweg niet, dat een grote snoek op een dunne nylonlijn geland kan worden, zonder lijnbreuk tot gevolg. Anderen hekelen de overmatig lange dril die dan nodig zou zijn om de vis te landen. Het zou de vis zelfs stress bezorgen. De ervaring leert anders. Op ultralicht materiaal gaat een grote snoek (of elke andere vis) zich vaak juist heel rustig (zonder al te veel stress) gedragen. En kan dan, met behulp van de onverwachte kracht die een volledig buigende hengel, een soepele rekbare nylonlijn en een goed afgestelde molenslip, zonder al te veel moeite en tijdsverlies naar de kant worden gedirigeerd. 

Lijnbreuk? Amechtige snoeken op de kant die niet meer gereanimeerd konden worden? Tientallen minuten durende drils? Ik heb het nog niet meegemaakt. Terwijl ik al vele malen 80+ snoeken op zelfs een driegrams hengeltje met 12/00 nylon heb mogen landen. Of die 90+ snoek die mijn profielfoto op dit blog siert... gevangen met de vijfgrammer.

Maar daar ging het bij deze vistrip niet om. Ik wilde gewoon een snoekje vangen. Ik ken het bestand aan snoek hier en de maten varieren meestal tussen de 40 en 70cm. Daarom vis ik er ook zo graag licht of ultralicht. Voor een maximum aan plezier.

Ondertussen ben ik aanbeland bij een soort van eindkommentje van één van de sloten. Het is hier zeer ondiep, er staat maximaal 40cm water en is zo helder dat ik de details op de bodem kan zien. Ik sla dit stukje eigenlijk altijd over, in de verwachting dat er niets ligt.Maar dit keer probeer ik het toch. De regen is wat minder geworden en ik neem de tijd. Ik zie dat het kommetje wat vol is gedreven met vuil en bladeren en laat mijn spinnertje er langs snorren. 

Plotseling zie ik, eerst langzaam, maar zich steeds meer versnellend, een snoek onder het vuil vandaan komen. WHAM! Schitterend te zien in het heldere water hoe de snoek het spinnertje als doel heeft genomen voor zijn dodelijke schot. Het hengeltje springt in een bocht, de slip tikt even en de snoek onderneemt nog twee of drie pogingen om te ontsnappen. Hij (of zij) is niet opgewassen tegen de druk die de buigende hengel oplegt en belandt al snel in het net. Ik was de snoek weer te slim af.

...te slim af...

Even later vang ik nog een exemplaar. Omdat de regen nu steeds intenser wordt en ik inmiddels ben voorzien van de glimlach die een succesvolle vistrip onderstreept, ga ik huiswaarts. Ik kan bijna niet wachten tot de volgende keer.

We gaan weer vissen!

Een tijdlang bleef het rustig op deze plek. Ik heb het afgelopen jaar wel gevist, ook wel gevangen, maar het vissen stond gewoonweg door allerlei omstandigheden op een lager pitje. Daar wil ik voor het komende jaar verandering in brengen, voor zover het naast de andere bezigheden gaat lukken.

Mijn laatste wapenfeit was het vangen van twee mooie snoeken in de polders van Wilnis, samen met vismaat Rene. Ik heb er van genoten en beschouw het als een opstap om vaker op pad te gaan.

Naast het vissen met kunstaas kijk ik alweer uit naar de winde. Zou het dit jaar weer lukken? Zijn ze er vroeg dit jaar, door het zachte weer? Daarna wil ik me weer gaan richten op het vissen met swingtip en met de pen, op voorn, brasem en karper. Zeelt staat ook op de verlanglijst en ik ga zeker enkele pogingen wagen om er gericht op te vissen en er een paar te vangen.

Laten we er een mooi visjaar van maken. Tight lines!

Groeten van Robert

Het voorjaar

Allereerst bedankt voor de reacties op mijn voorgaande stukjes. Ik reageer niet altijd maar het doet me goed om te zien dat mijn blog gelezen en gewaardeerd wordt!

Het voorjaar betekent ook altijd de gesloten tijd voor kunstaas. Even pas op de plaats voor de spinhengel en plaats voor andere visserijen. Ging ik voorgaande jaren er vaak op uit met de vlokhengel en de swingtiphengel, de afgelopen weken was het vooral mijn geliefde Fair Play grafiet Special Long (1,25 lbs) die voorrang kreeg. Ik kon een paar leuke karpers vangen en kon ook mijn neefje Pim op de foto zetten met zijn eerste karper! Dat is toch wel het mooiste wat er is, samen vissen èn vangen!

Pim met zijn eerste karper!

Mooie vijverkarpers.

Dit was een hele beste aan de 1,25 ponder.

Nog even over die hengel: de Fair Play grafiet Special Long. Het is een hele fijne hengel voor het penvissen. Hij is ook niet te zwaar om een hele sessie in de hand te houden, ik meen 220 gram. Het is absoluut geen stijve stok. Maar toch. Het is geen Cobold glas. Ik heb niet het gevoel een taaie glashengel in de hand te hebben die gemakkelijk diep doorbuigt en die ik flink kan belasten. Alle andere voordelen ten spijt vind ik hem kort gezegd minder fijn drillen. Het blijft altijd een kwestie van persoonlijke voorkeur. Misschien toch maar eens sparen voor een mooie lichte Cobold versie...

Ondanks dat ik het pennen met zo'n mooie hengel een genot vind, kon ik het niet laten toch eens de swingtiphengel te pakken. Geïnspireerd door de verhalen over mooie zeelten in de diverse fora en Facebook groepen, toog ik met de Swingtiphengel Cobold Light naar een bekende zeeltstek en zette mijn kansen hoog in. Ik ving vis, leuke brasems en zelf een paar mooie ruisvoorns, maar geen zeelt. Je kunt het niet afdwingen.Toch blijft de aanbeet op een swingtip iets onwaarschijnlijk moois in mijn ogen. Ik geniet er elke keer weer van.

Fijn swingen.

En verder? Ik heb wat principe-visafspraken met vismaten voor de komende tijd en eindelijk eindelijk kan ik weer eens mee met een clubdag van De Schreineriaan over een paar weken. De gesloten tijd is dan voorbij en we gaan ultralicht spinnen in de polder. Alhoewel ik me prima vermaak met de penhengel en de swingtip, kan ik me ook weer verheugen op het spinnen. Nu nog een beetje mooi weer erbij...

Tight lines!

Karper, voorn, brasem, winde en zeelt

De afgelopen weken was het vallen en opstaan wat het vissen betrof. De snoeken wilden duidelijk niet meer meewerken en dus zoek je naar alternatieven.

Toen was daar een berichtje van vismaat "Tussen kop en staart" Klaasjan of ik weer eens mee ging vissen op karper in één van de Groningse vijvers. Hij ving ondanks de koude dagen toch redelijk, met de lichte penhengel en wat kattenbrokken of stukjes frikandel (!). Ik vatte het idee op om vismaat Lolle mee te nemen en Klaasjan hierover niet van tevoren in te lichten. Klaasjan en Lolle kenden elkaar al vóórdat ik één van beide kende en ze hadden elkaar al een hele tijd niet meer gezien. De verrassing was groot en beide heren hebben inderdaad een flinke tijd samen staan te ouwehoeren, met op dat moment wat minder aandacht voor de pennetjes in het water. Experiment geslaagd! De karpervangsten waren minder geslaagd. Nog vóórdat Lolle en ik aankwamen had Klaasjan al een spiegelkarper gedrild. Dat bleek de enige van de dag te zijn. Ik ving nog een flinke voorn op de 1,25 lb Fair Play Grafiet Special Light Long maar mocht uiteraard niet van een spectaculaire dril spreken.

...het pennetje liep mooi weg, maar geen karper...

Overigens was het materiaal waarmee we op pad waren weer om van te smullen. Lolle had net zoals ik een Fair Play bij zich en ditmaal was hij degene die met glas aan de gang ging: een mooi opgeknapte 1 lb hengel die veelstelang in het foedraal was gebleven. Klaasjan viste weer met de centrepin onder de 1 lb Bart Bakker Hexagraph.

En toen was er de winde! Aanleiding om weer eens contact te zoeken met Henk Vegt, de "Winde-koning". Ondanks het wat grillige en onverwachtse verloop van de winde-trek dit jaar kon ook ik mijn portie windes weer vangen dit jaar. Heel blij mee. 

...mannetjes...

...en vrouwtjes...

Eerdere pogingen om ook het vliegvissen te gaan oppakken zijn zoals bekend gestrand. Ik moest het dus met de vlokhengel doen. En dat is helemaal geen straf! In de stromende beekjes vissend heb ik in de Fair Play Cobold Vlok 270 de ideale partner gevonden om de winde aan de schubben te komen. Een mooie lengte om het dobbertje gecontroleerd te kunnen laten meedriften met de stroom en een heerlijk zachte en volledig buigende hengel om de dril van de hard knokkende winde tot een waar feestje te maken.

De trek is zo langzamerhand op z'n eind en ik kijk alweer naar de volgende uitdaging: de zeelt! Gisteren deed ik een poging om op een bekende zeelt-stek met de swingtiphengel zeelt aan de schubben te komen, echter zonder succes. Ondanks het zonnige weer stond er een koude oostenwind en dat maakte mij (en wellicht de vis) ook minder gelukkig. Nog even wachten. Wel haakte ik een aantal kleine brasems waardoor ik toch kon genieten van prachtige swingtip-aanbeten.

...kleine brasem...

Wat zijn we gezegend in dit land, met schoon en visrijk water. Je kunt alle kanten uit. Ik heb weer genoten van alle mogelijkheden en zal dat de komende tijd zeker ook gaan doen. Wat nou, gesloten tijd? Niet mokken, ga vissen!

(N)iets om over naar huis te schrijven

Na een leuke zaterdag in de polder met Rene en Joop hadden we de vangstenteller nog steeds op nul staan. Geen reden om direct een verslag te gaan maken en publiceren, zou je zeggen. Toch doe ik het, want het was een in alle andere opzichten zeer geslaagde dag.

Allereerst had Rene gezorgd voor een wel heel uniek presentje, een Fair Play badge met onze namen er op. Deze gaat zeker een mooi plekje krijgen op de vis-jas, -tas of -pet. Dankjewel, Rene!

...een beetje reclame maken mag...

Voor mij was het een flink eind rijden naar de polder van Wilnis maar ook daar genoot ik van. Het was alweer een tijdje geleden, zo'n stuk toeren. Fijn dat me dat weer lukt. Wilnis is de moeite waard en een mooie polder met genoeg mogelijkheden om te vissen.

...mooie polder...

We visten alledrie met spinhengels uit de Schreiner-stal. Rene met de grafiet viergrammer, Joop met de grafiet tiengrammer en ikzelf met de Cobold vijfgrammer. Alledrie gebruikten we een spinner als aas. Direct op de eerste stek kreeg Rene al snel een mooie aanbeet van een snoek, die helaas losschoot en zich daarna ook niet meer liet zien. Behoudens enkele schijnaanbeten van wat baars, die blijkbaar al wakker was, hebben we verder geen vissige activiteiten meer mogen meemaken.

Naast de onvermijdelijke kletspraat over hengelmateriaal en kunstaas, hebben we ook gesproken over kameraadschap en respect voor elkaar binnen onze hobby. Dat is de reden dat ik toch dit stukje op mijn blog met jullie wil delen, ondanks de afwezigheid van vangsten op onze visdag. Het gaat namelijk nogal eens mis. Vooral nu het internet ons een ongekende mate van instant contact biedt, is het uitwisselen van informatie ook nogal eens reden om het flink met elkaar oneens te zijn. Datzelfde internet biedt dan ook de mogelijkheid om ongezouten en vaak op de persoon gerichte kritiek direct en met iedereen te delen. We konden alledrie helaas zo een aantal voorbeelden oplepelen van het resultaat van zulke onenigheid, variërend van belachelijk maken, disrespect voor andermans ideeën, uitsluiting, royering van clubs tot aan stekkenpezerij en zelfs fysieke bedreiging.

Voor mij, en ik hoop velen met mij, is de hengelhobby een rustpunt in het drukke bestaan. Hoofd leeg, natuurbeleving, materiaal en kameraadschap zijn de belangrijkste elementen. De zaterdag in Wilnis voldeed aan al deze voorwaarden. Ik baal van de recente voorbeelden van elkaar het leven zuur maken die ik zag, hoorde en meemaakte in de hengelsport. Mijn persoonlijke neiging om er dan maar bij weg te lopen is ook niet altijd juist. Maar soms weet ik gewoon niet meer hoe ik mij kan opstellen en gedragen binnen de ego-strijd van mede-vissers. 

Ik hoop dat het ook anders kan. Vaak merk ik dat een gezamenlijk vis-tripje al veel kan doen, want persoonlijk contact kweekt toch meer wederzijds begrip en respect dan elkaar digitale modder toegooien. Ga toch vissen!

...contact kan ook zonder WiFi...

...hoofd leeg, natuurbeleving, materiaal, kameraadschap...

Qua materiaal  was het overigens leuk om te zien dat zowel Rene als Joop naar volle tevredenheid de spoelclipjes gebruiken die ik voor hen had gemaakt. In eerste instantie voor mijzelf, maar later ook voor anderen, maakte ik met behulp van de 3D-printer kunststof spoelclipjes die je om de spoel van de molen heen zet. Ook om de lijn vast te houden maar vooral omdat de clips een lijndikte-aanduiding hebben, die gelijke molentjes of spoeltjes met verschillende lijndiktes gemakkelijk uit elkaar houdt. 

...spoelclips met lijndikte-aanduiding...

Wie ook geïnteresseerd is en een paar clipjes wil aanschaffen: stuur mij een bericht!

Tot slot veel visplezier voor iedereen. Laten we er samen een mooi visjaar van maken.

Blij met een mini-snoek

Beloofd is beloofd, ik zou verslag doen zodra de omstandigheden het toelieten weer te gaan vissen. Onafhankelijk van de vangsten.Bij deze.

Ik hield het niet meer uit. Veel sloten in de buurt waren alweer dichtgevroren maar een paar waren nog open. Na zoveel weken stond ik, ietwat onwennig maar met een grote grijns, met de Fair Play Cobold achtgrammer in de klauwen aan de waterkant. Ik kon gaan vissen.

Een kleine snoek greep mis, even later viel ook een wat groter exemplaar de spinner wat halfslachtig aan en miste ook (wat was er aan de hand?), maar eindelijk bleef er één plakken! Woehoe, een snoek! Nou ja, een snoekje. Een kleintje. Een heel kleintje. Maar wèl MIJN snoek. Zelfgevangen. Heel blij mee. Een nieuw begin, zeg maar. Hieronder het bewijs.

...een nieuw begin...

Hart voor de hobby

Dit jaar is het op deze plek een tijd lang stil gebleven. Dat is een weerspiegeling van de werkelijkheid geweest want het vissen is dit jaar ook een tijd lang onderbelicht gebleven. Noodgedwongen overigens, want mijn gezondheid liet het niet toe intensief van mijn hobby te genieten. Jawel, ik heb echt nog wel wat snoekjes en een enkele vijverkarper gevangen. Maar het was niet om over naar huis...eeh... op mijn blog te schrijven.

...toch nog vis in 2018...

Recent heb ik een hartoperatie ondergaan. De ontstane imposante littekens lieten mij nog even met het idee spelen hier een spectaculaire come-back te maken met een Freek-Vonk-achtig vehaal over worstelingen met monstersnoeken en de daarbij horende verwondingen. Ik heb het idee maar laten varen omdat ik naar verwachting toch wat ongeloofwaardig zou overkomen. En ik ben geen man van visserslatijn, dat weten jullie.

De verwachtingen voor mijn herstel geven hoop. Denkbeeldig dartel ik over een aantal weken alweer als een jonge god door de polder met één van mijn geliefde Fair Play hengels in de hand de snoeken het leven zuur te maken. Misschien moet ik nog even pas op de plaats maken maar ik kijk zeker uit naar de eerste vis-trip van 2019. En uiteraard zal ik hiervan op gebruikelijke wijze verslag doen op deze plek. Ik kan niet wachten en ik hoop u ook niet.

Een fijn, visrijk en vooral gezond 2019 gewenst!

20

Twintig karpers kun je er zomaar vangen in een paar "sessies" (karpervisserstaal voor vistripjes). Ik ving een dergelijk aantal, natuurlijk met de swingtip, in de paar keren dat ik de afgelopen weken de Groningse vijvers bezocht. Net als voorgaande jaren, met een Frolic Mini hondebrokje op de hair en een vrijloopmolentje op de swingtiphengel. Lekker vissen en veel vangen (meestal).

...één van de vele...

...meestal schubkarpers...

Het gesloten seizoen voor kunstaas maakt dat ik verplicht mijn focus moet verschuiven naar andere visserijen. Dat is niet zo heel erg, maar eerlijk gezegd mis ik het vissen met kunstaas wel een beetje. Via een clublid van de Schreineriaan kwam ik (weer) op het idee van het gebruik van een propellervliegje. Een haak met een vliegje er op gebonden en een klein propellertje er voorop. Eigenlijk een beetje de regels omzeilen; de propellervlieg meet minder dan de 2,5 cm die een kunstvlieg in de gesloten tijd mag meten en is tòch stiekem een beetje een spinnertje door het propellertje op de haak.

Ik vond twee eerder in elkaar geknutselde propellervliegjes in de visdoos toen ik niet zo heel succesvol op ruisvoorn aan het vissen was. De ruisvoorns zaten er niet maar ik zag wèl baars aan het oppervlak jagen. Ik monteerde een propellervliegje op een ultralicht staaldraadje (je weet maar nooit...) en bij de eerste worp had ik een baars(je)! Het werkte dus! Ik was eigenlijk aan het vlokvissen dus viste de propellervlieg op de Fair Play Vlok 204 hengel, maar dat ging eigenlijk prima. Zo'n vliegje is zo klein en heeft zo weinig waterweerstand dat je hem toch nauwelijks voelt draaien. Ik ving uiteindelijk zo'n 20 baarsjes en toen was de lol er af. Het voelde als een elektrische sigaret, een alcoholvrij biertje, een suikervrij gebakje: net niet. Geef mij maar een ultralicht spinhengeltje en een minispinnertje; het voelt voor mij beter.

..het eerste baarsje op de propellervlieg...

Het Twiske is inmiddels een standaard bestemming geworden in het voorjaar, als de voorns en brasems de smallere kreken opzwemmen en er grote aantallen te vangen zijn. We gingen onlangs samen met de de clubleden van De Schreineriaan. Ik kwam dit keer niet verder dan een vis of 20; de blankvoorn was minder massaal aanwezig dan vorig voorjaar. Toch was het een topdag. Vooral de dril van enkele grote brasems maakte voor mij en vismaat Luitsen de dag goed. En zo'n brasem wil wel knokken op de ultralichte vlokhengel!

...grote brasem op de ultralichte vlokhengel...

Ik ben geen 20 meer. Dat heb ik de afgelopen maanden ook gemerkt aan mijn gezondheid. Ik vond het daarom mijn verantwoordelijkheid om wat minder hooi op de vork te nemen, het wat rustiger aan te doen en een stapje terug te doen. Hier en daar wat activiteiten schrappen uit de agenda, mijn natuurlijke enthousiasme wat temperen. Zo heb ik ook het vliegvissen eerst weer laten varen. Nu even niet. Maar wel met de complimenten voor de organisatoren van de vliegviscursus van de Noord Nederlandse Vliegvis Vereniging (nnvv.nl). Ik mocht het begin van de cursus meemaken en deze was zeer goed opgezet, met kundige instructeurs en heel betaalbaar. 

Toch was ook het verwachte enthousiasme over het vliegvissen bij mij niet aanwezig. Ik kan lyrisch worden over een stijgende swingtip, hyper raken van de aanbeet van een snoek op een zelfgemaakte spinner, blij worden van een karperpennetje wat onder gaat en heel relaxed worden van het vlokvissen, maar ik voelde het niet bij het vliegvissen. Misschien komt dat nog eens.

Met de vlokhengel kon ik een paar keer op pad. Ik heb gelukkig een paar stekken in de buurt waar ik zomaar 20 ruisvoorns kan vangen in een korte tijd. Het waren deze keren over het algemeen de kleinere exemplaren die ik haakte. De pret was er niet minder om. 

Ruisvoorn...

...en blankvoorn.

20 hengels. Ik ben er bijna. Een prachtige collectie handgemaakte hengels die mij stuk voor stuk in staat stellen optimaal te genieten van mijn hobby. Ik vis regelmatig met elke hengel die ik bezit en daarom denk ik ook dat 20 hengels (ruim) voldoende is. Als het er meer worden dan ontstaat er keuzestress en "moeten" komt dan om de hoek kijken. Ik houd het bij 20, heb ik mijzelf beloofd. 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Het voorjaar is alweer in volle gang! Dat betekent tijdelijk afscheid nemen van het kunstaasvissen en nieuwe mogelijkheden zoeken en benutten. Maar eerst nog even nagenieten van de laatste snoeken.

Samen met de Schreineriaan...

Eind maart mochten we op de valreep nog één keer genieten van het kunstaasvissen in de Hollandse polder met de clubleden van De Schreineriaan. De club van liefhebbers van het lichtere vissen en van Fair Play hengels en ander aanverwant materiaal heeft op een clubdag eigenlijk altijd te weinig tijd om te ouwehoeren en tips uit te wisselen, maar er werd hier en daar toch ook nog een visje gevangen. Ik kon een mooie poldersnoek tonen na een leuke dril op de tiengrammer, vlak nadat vismaat Rene er ook al één had gehaakt bij hetzelfde bruggetje. De hele dag was genieten!

écht de laatste...

De allerlaatste kunstaas-dagen daarna kon ik nog een paar leuke vangsten doen vlakbij huis met de ultralichte vijfgrammer. Man, wat is dat toch een heerlijk buigend hengeltje. Ik had regelmatig bekijks als het hengeltje weer in een bocht sprong op een snoekje en gewillig zijn werk deed. Toeschouwers zijn niet gewend aan zulk licht materiaal en kijken je regelmatig aan alsof ze bedonderd zijn als je na de dril een relatief klein snoekje naar boven haalt.

...Winde!

 En toen was het ècht voorjaar. Zodra de laatste spinner uit het water is, wil ik weten of ze er al zijn: de windes! Toen ik het eindelijk kon gaan proberen, ving ik er een paar op de broodvlok, waaronder een mooi exemplaar van ruim 50 cm, die de 2.70 m lange Fair Play vlokhengel volledig tot zijn recht liet komen. 

Rest mij nu om verdere plannen te maken voor dit jaar. Ik ga zeker weer swingtippen, óók op karper, en wil weer gaan vlokvissen. Ook komen de karper-penhengels zeker weer uit hun foedralen. Verder ben ik begonnen met een vliegviscursus bij de Noord Nederlandse Vliegvis Vereniging; een cursus van 6 avonden waarbij ook in de prachtige forellenplas gevist zal worden. Maar eerst dat werpen maar eens onder de knie zien te krijgen... wordt vervolgd!

Vissen of vangen?

"Vangen is minder belangrijk dan het vissen zelf". Het is al vele malen gezegd en herhaald. Er zit een kern van waarheid in: als de focus alleen maar ligt op het vangen van zo veel mogelijk vissen van een zo groot mogelijk formaat, dan wordt onze hobby al snel gedegradeerd tot een onhebbelijke obsessie vol frustraties, waarvoor alles moet wijken. Niets vangen betekent dan een mislukte visdag. Weinig vangen of alleen kleine vis vangen betekent dan alweer een teleurstelling die zo snel mogelijk moet worden ingehaald.

Ik kan gelukkig genieten van een hele hoop zaken naast het puur vangen van een vis. Samen vissen met vismaten, het bouwen van kunstaas, genieten van mooi materiaal, het bezoeken van een hengelbouwatelier, de natuur (zelfs rondom stadswater), de rust, discussiëren op internetfora, een stukje schrijven op mijn vis-blog. Enzovoorts.

Maar toch. De maanden januari en februari zijn doorgaans niet mijn favoriete maanden. Ook niet voor het vissen. Ik heb een enkele keer gevist en zeer matig tot vaak niets gevangen. Een tijd konden we ook niet vissen vanwege een flinke vorst. Ik ben geen wintermens. Gisteren had ik weer de gelegenheid om op stap te gaan met de spinhengel. Het ijs was voor het grootste gedeelte verdwenen en het was heerlijk zacht weer. De eerste scholeksters waren alweer te horen (ke-piep!) en de lente zat in de lucht, dat was genieten. Maar de eerste twee uur enthousiast uitkammen van een aantal in het verleden succesvol gebleken watertjes in de buurt leverde helemaal niet op. Helemaal niets. 

En toen opeens...

En toen opeens. WHAM! Een leuke snoek greep met een ferme haal mijn spinnertje. De dril op de achtgrammer voelde heerlijk. Ik hield de snoek trots vast en zette hem met alle respect weer voorzichtig terug in zijn element. Tsjakka! Een high-five in de lucht voor mijzelf.

Er volgden in vrij korte tijd nog vier snoeken, waarvan de laatste losschoot tijdens de dril. Een mooie score, ondanks dat het qua formaat geen record-snoeken waren. Natuurlijk had ik uiteindelijk ook genoten van het buiten-zijn en het vissen als ik helemaal niets gevangen had. Maar de vangst van die paar snoeken wakkerde mijn enthousiasme voor de hobby wel weer aan. Het is de kers op de taart. Ik had het na die moeilijke maanden wel even nodig.

Vissen of vangen? Vissen, in al zijn facetten, op de eerste plaats. Vangen is een welkome afsluiting van het verhaal. Eind goed, al goed.

De Fair Play Cobold 12 grammer (13 grammer)

Afgelopen weekend kon ik samen met vismaat en Schreineriaan Rene naar België afreizen om onze nieuwe Fair Play  hengels op te halen. Rene had een tijdje geleden een bestelling bij Jan Bassez geplaatst voor een tweegrams Rapier. Mijn bestelling betrof een twaalfgrams spinhengel in bruin Special Cobold glas.

Bruin? Jawel, bruin glas, net als vroeger. Hengels in bruin en ook in geel glasvezel waren in vroeger jaren niet ongewoon. Ik was er niet op gekomen om een hengel in bruin glas te bestellen, totdat Jan mij alweer een tijd geleden de bruine blank voor de twaalfgrammer liet zien en voelen.  Het liet me niet los. Al mijn andere hengels zijn zwart of grafietgrijs, behalve ééntje; een oude Fair Play Special Heavy karperhengel. En toen ik die hengel tweedehands aanschafte, besloot ik al dat ik bruin beslist geen lelijke kleur vind voor een hengel. Ik besloot dus om de bruine blank af te laten bouwen volgens mijn specificaties. Dezelfde blank was overigens ook nog leverbaar in wit, maar mijn voorkeur ging uit naar bruin. De blanks zijn feitelijk in elke willekeurige kleur te leveren maar als de kleur van je keuze niet toevallig in voorraad is dan hangt er voor een enkele bestelling wel een fikse meerprijs aan vast. Gelukkig was de bruine blank "op voorraad". Maar nu eerst de aankopen:

Rene krijgt de Rapier officieel overhandigd...

De nieuwe Rapier tweegrammer van Rene is schitterend afgebouwd op de nieuwe blank, die een paar centimeter langer is dan de originele blank van 1,92m. Rene liet eerdere spinhengels afbouwen in dezelfde stijl met rode wikkelingen en met de allerlichtste Pac Bay oogjes. Ik kan uit ervaring spreken dat de Rapier garant staat voor heel veel visplezier en wens Rene goede vangsten met zijn nieuwe aanwinst!

...en ikzelf mag de nieuwe twaalfgrammer van de bouwer ontvangen!

Mijn bruine twaalfgrammer is werkelijk schitterend geworden. Ik koos voor zwarte wikkelingen met een sierrandje. De greep is sigaarvormig en voor de taille had ik geel gekozen als kleur. Ik vind het werkelijk een geslaagde combinatie. De bruine blank is enigszins doorschijnend en licht mooi roodbruin op in fel (zon-)licht.

De keuze voor een twaalfgrammer is natuurlijk niet alleen gebaseerd geweest op de beschikbaarheid van de bruine kleur. Ik vis heel graag met lichte en ultralichte spinhengels. De ultralichte Floret driegrammer is mijn ultralichte lievelingshengel en de Cobold achtgrammer is mijn universele lichte spinhengel. Maar boven de tiengrammer bezit ik de Cobold 24-grams plughengel en daartussenin niets. Ik wilde nog een hengel met wat meer pit en vermogen dan de tiengrammer maar wel ééntje die gemakkelijker hanteerbaar is dan de plughengel (eigenlijk een tweehandige hengel). Voor een hengel met een vermogen van rond de 16 gram was ik aangewezen op de grafiet-versie want de Cobold versie is niet meer leverbaar. De nieuwe Cobold twaalfgrammer is een perfecte toevoeging van de verzameling. Jan heeft deze hengel afgebouwd op een lengte van 2.17m, wat een stukje langer is dan de 1.96m van mijn tiengrammer. De hengel is dikwandig en is met 180 gram zelfs iets zwaarder dan de vroegere Cobold zestiengrammer, die 160 gram woog. 

De nieuwe twaalfgrammer gaat zelfs richting de 13 gram vermogen volgens Jan, dus is duidelijk een gewichtigere hengel dan de tiengrammer. 

Modern met een klassieke uitstraling.

Ik had de gelegenheid om gisteren en vandaag even met de nieuwe hengel te kunnen vissen. Helaas zijn de snoeken hier absoluut niet los de laatste weken en ook is veel water voor het spinnen te troebel geworden door de vele regen. Ik haakte maar één snoek, die na de dril, toen ik hem uit het water wilde pakken, ook nog eens losschoot. Geen triomfantelijke foto dus maar wèl ervaring opgedaan. De Penn Battle molen maat 2000 en 20/00 Caperlan nylon combineerden prima met de nieuwe hengel. Alhoewel gewichtiger dan een tiengrammer met een Penn Conflict 1000, is deze combi prima in balans en trad er geen vermoeidheid op na de vele worpen. Een spinner met Indiana blad van 40mm bleek perfect voelbaar op de top van de hengel. De hengel is, net als de nieuwe tiengrammer, best wel pittig en snel voor een glasvezel hengel. Het nieuwe Special Cobold glas draagt duidelijk bij aan dit karakter; over het algemeen zijn hengels van dit nieuwe type glasvezel sneller dan hun vroegere uitvoeringen.

Nadat Rene en ik weer waren vertrokken uit België, zijn we ook nog even wezen vissen. Rene met zijn Grafiet zevengrammer en ik met mijn Cobold achtgrammer. Het was heel leuk en leerzaam om deze, wat vermogen betreft, vergelijkbare hengels naast elkaar te proberen. Rene wist nog een snoek te vangen, wat de dag natuurlijk compleet maakte.Toen we onze hengeltjes naast elkaar hadden staan in het gras, viel alweer op met hoeveel oog voor detail de Fair Play hengels worden gebouwd.

Links de Grafiet zevengrammer en rechts de Cobold achtgrammer

Samen vissen is leuk. Samen vissen met Fair Play hengels is nòg leuker!

Alternatieve clubdag

Vandaag stond de eindejaars clubdag van de Schreineriaan op de agenda. De Schreineriaan is een club gelijkgestemden die naar het gedachtegoed van Jan Schreiner hun hobby uitoefenen, veelal met Fair Play hengels. Al weken werden er plannen gesmeed, afspraken gemaakt en strategieën bepaald. Maar de slechte weersvoorspellingen voor met name het zuiden en midden van het land deed de organisatie gisteren besluiten de traditionele snoekdag in de polder naar een later tijdstip te doen verhuizen. Vismaat Luitsen en ik hadden de hengels al klaarstaan toen dit besluit viel en spraken meteen af dan maar met zijn tweeën te gaan vissen.

Het was koud, er stond wind, maar de sneeuw en regen die meer richting het zuiden viel, bleef ons gelukkig bespaard. Een water op een grof halfuur van Groningen bleek niets meer op te leveren dan koude vingers en een rillerig lijf. In de beschutting van een Groningse buitenwijk konden we wèl onze snoekjes vangen. De Alternatieve Noordelijke Schreineriaan Eindejaars Snoekdag in de Groningse stadspolder was een succes. Dank, Luitsen!

Spinners testen

Als je zelf je spinners maakt dan is het altijd weer een verrassing hoe de spinners zich in het water gaan gedragen. Het blijkt dat kleine dingen soms het verschil uitmaken tussen een goed draaiende spinner en een prul dat beter dienst doet als versiering in de kerstboom.Kleine dingen zoals juist op elkaar afgestemde maten van de materialen die je gebruikt, maar ook minder in het oog springende zaken als dikte van het gebruikte spinnerblad.

Om spinners te testen is het handig als je water in de buurt hebt waar je "snel" even kunt vissen en ook nog een redelijke kans hebt om nog wat te vangen. Ik blijk dergelijk water vlàk in de buurt te hebben, en nog wel op aanwijzing van vismaat Klaasjan (Tussen kop en staart). Eigenlijk her-ontdekte ik het water, want ik kende het wel en heb er zelfs wel eens gevist, maar de boel is het grootste deel van het jaar flink dichtgegroeid. De sloten waren nu echter flink geschoond en er kon prima met een spinnertje gevist worden. Kortgeleden was ik er samen met Klaasjan al eens en had toen de vijfgrammer ingezet met een beproefd spinnertje met een gehamerd nikkel Colorado blad van 23mm. Er bleek volop snoek te zitten!

Water vlakbij met volop snoek

Dit water leek deze week ook een perfecte plek om de deep cup Colorado bladen te testen uit mijn vorige blog-bericht. Ik koos de Fair Play Cobold achtgrammer en de spinners met 32mm blad. Kortgezegd: de deep cup Colorado bladen voldoen prima! Vergeleken met de "gewone" bladen zijn ze langzamer te vissen en draaien ze gemakkelijker. De spinner met het gewone blad moest ik sneller binnenvissen om èn de spinner niet naar de boden te laten zakken èn de spinner te laten blijven draaien. De deep cup versie trekt ietwat meer aan de hengeltop maar dat wordt volledig teniet gedaan door het feit dat je de spinner gewoonweg langzamer binnenvist. En ik ving er ook nog op!

...één van de snoeken die sneuvelde aan de deep cup Colorado spinner...

Na deze test wilde ik nog wat andere spinners uitproberen die ik laatst had gemaakt. Allereerst een tandemspinner met een glad Indiana blad van 25mm en een gehamerd Indiana blad van 18 mm. Het is altijd nog maar de vraag of een tandemspinner goed draait maar deze deed het perfect. En dan ook nog een spinnertje met een glad Indiana blad van 28mm. Deze draait als een tolletje!

Links de tandemspinners en rechts de als tolletjes draaiende Indiana spinnertjes

Alle spinners kon ik naar tevredenheid vissen op de achtgrammer, alhoewel er duidelijke verschillen waren. De beide 32mm Colorado's waren ietwat aan de zware kant voor de achtgrammer en zijn ook prima te vissen op de tiengrammer. De tandemspinner draaide perfect en trok niet te zwaar aan de achtgrammer. Het 28mm Indiana blad is een sneldraaiend spinnertje en geeft nèt genoeg trilling door op de top van de achtgrams hengel om nog prettig gevoeld te worden. Natuurlijk is het één en ander ook een kwestie van persoonlijke voorkeur en omstandigheden. Zowel de tandemspinner als de kleine Indiana spinner leverde ook snoek op. Het zijn weer fijne toevoegingen aan de spinnerdoos.

Toen ik gisteren nog eens hetzelfde water bezocht, moest ik bewust kiezen voor de nikkelkleurige deep cup spinner. Het water is afgelopen week steeds troebeler (zandiger) geworden door de regen en de wind. Alhoewel je nog wel van een zekere helderheid kunt spreken, is het water een stuk minder doorzichtig en valt een nikkel blad meer op. Ik weet niet of er ook een verband is met de paar missers die ik kreeg. Uiteindelijk haakte ik toch nog twee snoeken.

...the deep cup strikes again!

Wat is het leuk om met je eigen spinners vis te vangen op licht materiaal.En dat ook nog eens vlak bij huis!

Spinners maken

Ik maak mijn eigen spinners.Je kunt wel stellen dat het een hobby binnen een hobby is geworden. Het kost wat extra tijd, maar je kunt een spinner zo maken als je hem zelf wilt hebben èn het geeft veel voldoening als je een snoek of baars vangt aan een eigen bouwsel.

Een tijdje geleden, tijdens de hengelsportverzamelaarsbeurs in Vught, kreeg ik van mede-Schreineriaan Rene een tweetal Colorado deep cup spinnerbladen om te proberen. Vandaag heb ik er spinnertjes van gemaakt, tezamen met spinners van twee gewone Colorado-bladen in dezelfde grootte om te vergelijken.

Hier is duidelijk het verschil te zien tussen een deep cup (links) en een gewoon Colorado spinnerblad (rechts). Dat het deep cup blad een gehamerd blad is en het gewone blad een gladde, maakt voor de vergelijking niets uit.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt en tijdens het bouw-proces wat foto's gemaakt. Ik wilde altijd al eens laten zien op mijn blog hoe ik mijn spinners maak. Niet omdat ik vind dat ik het zo goed kan, alhoewel het een ieder vrij staat er wat van op te steken, maar omdat ik benieuwd ben naar de reacties en tips die anderen misschien hebben voor mij. Hieronder een fotoverslag.

Alle onderdelen liggen klaar. Stangetjes, kogeltjes, ruitertjes, spintube, haken met eerder gebonden vliegjes en natuurlijk de spinnerbladen, in dit geval in de maten 25mm en 30mm (ongeveer).

ik schuif altijd eerst een klein stukje krimpkous om het oogje van de spinstang en verhit het kort. Dit beschermt de scherpe randjes van het oog en voorkomt dat de lijn er achter blijft haken. Deze spinstangetjes kwamen met een voorgebogen oog, dus dat is handig!

Ik monteer het blad op het ruitertje en schuif het op de as. Daarna een kogeltje en een stukje spintube op de lengte van het blad.

Dit zijn eigenlijk de enige twee tangetjes die ik gebruik.

Ik buig een oogje om de haak aan te bevestigen.

De haak kan ik nu in het oogje hangen.

Daarna sluit ik het oog met een paar wikkelingen om de as. Je kunt hier ook kiezen voor een open speld-verbinding die gezekerd wordt door de spintube maar daar heb ik twee keer een slechte ervaring mee gehad... ik sluit dus nu altijd de verbinding.

De spintube kun je nu over de wikkelingen van het oog schuiven en de spinner is klaar!

Nu heb ik van beide maten een gewone versie en een deep cup versie om uit te proberen!

De spinners liggen klaar om uitgetest te worden. Ik heb begrepen van Rene dat de deep cup bladen langzamer te vissen zijn. In ieder geval is het materiaal klaar voor een uitgebreide vergelijking. Wordt vervolgd!